Değerli Hocam;

Kaç yıl oldu?
Geçiyor zaman, geçiyor günler...
Özlüyoruz.
Seni...
Sahnede seninle vâr olmayı
Özlüyoruz.
Çalışma aralarında ekmek arası kaşar yemeyi
Ve soda içmeyi özlüyoruz.
En çok esprilerini özledim.
Takılmalarını...
Hocam, Üstad'ım, Yönetmenim, Yazarım;

Tiyatroya Altunizâde Kültür Merkezi'nde başladım. Hasan Nail Canat Hocam'ın yanında. Pazar günümüzün ve oyun çalışmaları esnasında zamanımızın büyük kısmını birlikte geçiriyorduk. Altunizâde Kültür Merkezi'ne gelmeden yolun köşesinde beni bir heyecan sarıyordu. Yolda yürürken "Neler yapacağız? Hasan Hoca bugün bize neler öğretecek?" diye düşünüyordum. Arabasını kapının önünde görünce "Yine mi Hocam? Yine mi bizden erken geldin?" derdim.

Tebessüm bir insanda bu kadar mı karşılık bulurdu? Yapıcı konuşmaları, dik duruşu, çalışma heyecanıyla tiyatro ve sanat dünyasında aslında hep vâr oldu. Zaman geçtikçe hafızamda daha da kalıcı oluyorsun Hocam.

"İnsan olmak", "İnsanî taraflarımızı bulmak", "İnsan gibi yaşamak". Bu sözlerin tüm karşılığı sendeydi. Bize önce insan olmayı öğrettin.

Son diktiğin fidanlar yeşermeye başladı. Hani sen demiştin ya; "Son diktiğim fidanlar güzel yeşerecek" diye. Aklımın hep bir köşesinde bu cümle. Son fidanlar hep birlikte birlik içinde, senden öğrendiklerini daha da geliştirerek yollarına devam ediyorlar.

Hocam, özlüyoruz...
Ak sakallı amca, özlüyoruz...
Yönetmenim, özlüyoruz...

Allah gani gani rahmet eylesin...