İnsanın en zorlandığı konu, yakından tanıdığı kimseyi anlatmasıdır. Nereden başlayacağınızı, hangi özelliğini öne çıkaracağınızı bilemezsiniz.

Hasan Nail Canat kardeşim de benim için öyle. Kendisiyle 1967 veya 1968 yılında Kayseri'de tanıştım. O sırada Taş Sineması'nda, Üstad Necip Fazıl Kısakürek'in yazdığı "Sultan Abdülhamid" isimli eserini oynuyorduk. Malum, Necip Fazıl deyince akla Kayserililer gelir. Oyun büyük ilgi görmüş, günlerce sürmüştü. Ekibimizin içinde Mahmut Fidanil isimli Kayserili kardeşimiz, bir arkadaşıyla gelip bizi tanıştırmıştı: "Hasan Nail Canat... Tiyatrocu olmak istiyor abi..." dedi.

Şöyle bir yokladım, yeteneği müthişti. Hemen kadromuza aldım. Turnelerimiz sırasında büyük baskılar oluyor, solcu gençler kışkırtılarak üzerimize saldırtılıyordu. Baktım ki Hasan - tabii öbür arkadaşları gibi - soğukkanlılığını bozmuyordu. Mangal gibi yüreği vardı. İstanbul'a döndük. Repo yapacağız. Bana şöyle dedi: "Abi, üzerimizde emeğin var, hakkını helal et". Şaşırdım; "Hayır ola?" dedim. "Senin sayende tiyatroyu öğrendim. İyi kötü elim kalem de tutuyor. Kendi ekibimi kurup, kendi eserimi oynayacağım. Eserimin ismi Moskof Sehpası" dedi.

Kucaklaşarak helalleştik. Kendisiyle dostluğumuz hep devam etti. Gerek TV, gerekse gazete röportajlarında "Benim ustam Üstün İnanç'tır" demesi bana büyük onur kazandırmıştır. Nûr içinde yatsın...

TAZİYE: Hasan Nail Canat'ın ailesi, dostları ve sevenleri adına, 12 Şubat 2024 tarihinde vefat eden Üstün İnanç'a Allah'tan rahmet, ailesine ve sevenlerine de sabır diliyoruz. Dualarımızla.