Hasan Nail Canat, adı üstünde Hüsün sahibi güzel bir insandı. Bizâtihi tanıma, tanışma onuruna eremedim. Çok istememe rağmen nasip olmadı. Fakat gerek görev aldığı filmleri, gerekse hikâyelerini, masallarını okurdum, takip ederdim.

Edebiyatla temas kurmuş, çocuk gibi bir içi olan, temiz, saf, berrak, arı duru bir insan olduğunu hissediyordum. Kanal 7'de yayımlanan bazı dramalarda, bilhassa Kalp Gözü’nde zaman zaman denk geldikçe seyrederdim. Oynadığı rol ile özdeşleşen, kendisini oynayan, bizâtihi oynamayıp yaşayan, seyredende böylesi bir izlenim bırakan bir aktör. Hani Ebü'l Hasan-ı Harakânî hazretlerinin bir duası vardır; 'Ya Rabbi! Beni dünyaya huzurundan temiz, saf olarak gönderdin. Huzuruna dönerken, beni gönderdiğin gibi dönmeyi nasip et' diye... Canat'ın bu arı duruluğu koruduğunu, tâbir-i diğerle, ahdine bağlı yaşadığını düşünüyorum.

Sinemayla, televizyon ortamlarıyla ilişkili olup bu denli ruhunu korumayı başarmış pek az insan vardır. Biri de rahmetli Yücel Çakmaklı Ağabey idi. Hasan Nail Canat'ın cemale gittiğini öğrendiğimde, babamı, dedemi kaybetmiş gibi oldum. İçimde bir sızı oldu. Onun gerek sinema, televizyon çalışmaları gerekse çocuklar için yazdığı metinlerin kıymeti zamanla daha çok anlaşılacak, kişiliği etrafındaki sevgi hâlesi daha da artacaktır. Mekânı cennet, kabri nur olsun.