Bir nesil onun kitaplarıyla büyüdü. Bir nesil onun şiirleriyle aşka geldi. Bir nesil ise onun tiyatro eserlerine âşık oldu. Oysa Bir Küçük Osmancık Vardı hayatımızda, çevirip çevirip okuduğumuz bir roman. İşte o aksakallı ihtiyar hoş bir sadâ bıraktı bende. Altunizade Kültür Merkezi'nde...

Yolu sanatla kesişen bir neslin uğrak adresidir Altunizade Kültür ve Sanat Merkezi. Biz de öyle yaptık ve orada buluştuk. Ve ilk orada tanıdım Üstadımı, çok ta memnun olmuştum. Hoşbeş sohbetler ve dokunaklı şiirlerle muhabbetimiz şenlenirdi.

Benim ders verdiğim yıllarda Hasan Nail Hocam da orada tiyatro oyunlarını sergiliyordu. Zaman zaman oturup savaş anılarımı dinler, bunlara şahit olduğuma üzülür, sırtımı sıvazlardı. Aynı mekânda açtığım savaş çocukları sergimdeki fotoğrafları görünce daha da arttı içindeki acı.

Oysa o kadar çok konuşacak şey vardı ki hayata dair. Ne zaman yeterdi bu mavraya, ne de mekân. Yaşadıklarımı ve gördüklerimi anlatırken aksakallı ihtiyarın gözleri dolardı. Oysa içi yanardı oradaki zulümlere. Benim aziz üstadım, aziz dostum, sevgili ağabeyim Hasan Nail Canat'ın dostluğuna nail olduğum yerdir Altunizade Kültür Merkezi. Çok uzun değil ama kısa da olsa benim arkadaşımdı o. Memleketimiz ince ruhlu ve bir o kadar da nazik bir üstadını kaybetti. Mekânı cennet, kabri gülistan olsun.