Hasan Nail Canat, tiyatromuzun yeri kolay doldurulamayacak sembol isimlerinden biridir.
Tiyatroyu bir aşkla yapmıştır.
Şevkle...
Ve tüm imkânsızlık ve zorluklarına rağmen...
Zevkle.

Tiyatro bir ifade biçimiydi onun için.
Hayatı...
İnsanın yalnızlığını...
İnsan olmanın erdemini anlatan bir ifade biçimi.

Hasan Abi, oynadığı oyunların çok ötesinde bir oyuncuydu.
Yazılmış metinlere sığmazdı.
Ve oynadığı her oyuna, metinlerin çok ötesinde anlamlar katardı.

Hangi rolü oynarsa oynasın, mazlum ve mazlumdan yana bir duruşu vardı.
Bu sadece tiyatroda değil, oynadığı dizilerde de böyleydi.

Hasan Abi'ye, dünyanın en zengin adamını oynama rolü verseydiniz, elbette altından kalkardı.
Ama rolünün her saniyesinde şu sıcak duyguyu da geçirirdi izleyenlere:
"Ben burada zengin bir adamı oynuyorum ama gönlüm hep ezilenlerden, hep tutunamayanlardan, hep elma ısırsa dişi kanayacak yoksullardan yana. Ben zengini oynuyorum ama siz anlarsınız beni. Biz anlaşırız..."

Hasan Abi gönlüyle oyuncuydu.
Duruşuyla oyuncuydu.
Lisan-ı kal ile değil lisan-ı hal ile oyuncuydu.

Onu hiç tanımayanlar bile, 3-5 dakika onunla olmak şansına erseler, yıllardır tanıyormuşçasına bir rahatlık duyarlardı.
Sağlığındayken kıymeti fazla bilinmese de o bir kıymetti.
Önemli olan da buydu.

O mahallemizin sokağındaki tarihî çeşme gibiydi.
Sokağınızdaki çeşmeye her geçişte başınızı çevirip bakmazsınız.
Ama onun orada olduğunu bilmek, hep bir huzurdur içinizde.
Sevinçtir.

Bir gün o çeşme orada olmadığında anlarsınız ki, aslında çok şey gitmiş hayatınızda.
Anılarınız ağır yaralıdır her şeyden önce.
O çeşme ki, başında sevdiklerinizle buluşmuşsunuzdur.
O çeşmeyi eksen alarak dostlarınıza adres tarif etmişsinizdir.

Allah gani gani rahmet eylesin.
Mekânı cennet olsun.
Özel adamdı Hasan Abi.
Güzel adamdı!..