Hasan Ağabey ile tanışıklığımız 1980 ihtilali sonrası, herkesin sağa sola savrulduğu bir dönemde başladı, romanlarına yaptığım kapaklarla dostluğa dönüştü.

O, sanatın Müslümanları aşağılama aracı olarak kullanıldığı dönemde bizim mahalleye "çilekeş" bir akıncı aşkıyla tiyatronun da bir tebliğ aracı olabileceğini gösterdi. Üstelik bunu kimliğinden ödün vermeden bir derviş edasıyla yürüttü.

Onun çocuk ruhunda patlamaya hazır bir volkanın sıcaklığını yanında iken her zaman hissedebilirdiniz. Benim için o bir sanat adamından daha ziyade bir dava adamıydı. Kendine has özgün duruşu vardı. Çok sıkıntılar çektiğine şahit olmama rağmen ben onu hep mütebessim, o kendine has gülüşüyle tanıdım.

Bir ustayı tanımış olmaktan da son derece mutluyum. Bizlere çok şey öğretti. Allah (c.c.)'ın rahmeti üzerine olsun, mekânı cennet olsun.