Hasan Nail Canat'ı yaklaşık otuz sene önce İzmir İlahiyat Fakültesi'nde ( belki de İmam Hatip Lisesi'nde ) bir söyleşide tanımıştım. Ayağını yere vurarak yaptığı nefis mimikleriyle Sultan-ı Şuara olan rahmetli Necip Fazıl Kısakürek üstadımızın o eşsiz 'Sakarya Türküsü' şiirini okurken verdiği tat ve coşku bunca sene geçmesine rağmen hala kulaklarımda, dimağlarımda ve damaklarımda...

Hey gidi Hasan Nail Hey! Ulu bir çınar gibi kabrine doğru devrildi ama gerçekte ölen o değildi. Ne mutlu ismini hayırla andıranlara... Ölümden sonra bile ardından kendisi için sevgi ve saygıyla çarpan yürekler, hayırla anan dudaklar bırakmak ne kadar güzel. Ne mutlu, eserleriyle ölümsüzlük kervanına katılanlara. Ruhu şad, mekanı Cennet olsun.