Bu dünyadan ayrılan insanların pek azı simalarıyla aklımızda kalıyor; bu beni hep düşündüren bir şey olmuştur. Sözleriyle, yaptıklarıyla, eserleriyle hatırladıklarımız pek çok: Ama simalarıyla? O pek fazla olmuyor.

Hafızalarımızdaki simalar yavaş yavaş eskiyor, ayrıntılar, çizgiler belirsizleşmeye başlıyor genellikle. Hasan Nail Canat bunun istisnalarından biri... Pek çok insan için unutulmaz bir yüz... Çünkü o simadan pek çok karakterin gelip geçtiğini gördük biz. Ama ismi aklımıza geldiğinde bir karakter resmigeçidi işgal etmiyor hafızamızı. Çünkü Hasan Nail Canat, insanlığı yüzünden okunacak kadar samimiyet yayan bir insandı. Hayattayken yüz yüze sohbet etme imkânını bulamadım hiç, ama bunu birçok kişi gibi ben de hep hissetmişimdir. Sahnede canlandırdığı çarpıcı karakterlere yenilmeyen, derinliğini kendi varlığından alan bir sanatçı vardı karşımızda belli ki. Her karakterin ardından kendi insaniyetini göstermeyi başarabilen, teatral maskelerden kendini arındırabilen, temsili olan ve öyle kalması gereken bir sanatın içinde sahiciliğiyle kendini gösteren bir güzel insan...

Bir ömrü sahnelerde, setlerde geçirip geriye bunca samimiyet bırakmak gerçekten zordur. O üstelik kelimelerle de dosttu bu yolculukta. Allah gani gani rahmet eylesin.