Yaşadığım müddetçe hayal perdesinden hiç silinmeyen yüzler arasında biri var ki ona çiçekler sunmak isterdim sahneye çıkıp, boynuna sarılmak öpmek isterdim... O, öyle yapmıştı 32 yıl önce... Bir oyun sonrası kuliste... Oysa benim ona sunamadığım çiçekler kurudu, kar suları buhar oldu ellerimde, eridi gönlümün yangınından... Gene de ben avuçlarımı kapatmadım. Öylece kalakaldım. Titreyen ellerimi açıp –uzaklarda- dua edebildim...

Sen gittin, ben yaşıyorum. Ve bir gün ben de silinip gideceğim hayal perdesinden... Ebedi âlemde görüşmek nasip olur mu bilmem, ama çok isterdim.

Mekânın cennet olsun Hasan Nail Canat... Rabbim sana rahmet eylesin.