Tiyatro, merhum Hasan Nail Canat Hocam'ızın diğer öğrencileri gibi benim için de bir ilgiydi ilk başlarda. Fakat 2003 yılında Altunizade Kültür Merkezi'ndeki kursuna katılmaya başladıktan sonra bu ilgi tutkuya, sonrasında da mesleğe dönüştü. Değerli Hocam sakin, kararlı ve bir o kadar da sabırlıydı. Her an yeni tohumları toprakla buluşturma çabası içerisinde bir insandı. Kursiyerliğimizin ilk 5. ayında kendi aramızda sahnelemek üzere skeçler oynamamızı ve bu skeçleri de bizim yazmamızı istedi. Yazdık ve onun yönetiminde oynadık. Hayallerimi yaşarken görmek benim için bambaşka bir keyif olmuştu ve bu keyifi Hocam'ın sayesinde yaşamıştım.

Sahne tadını, yazmanın hazzını rahmetli Hasan Nail Canat Hocam tattırdı. Değerli Hocam aslında bana ölümsüzlüğün nasıl elde edilebileceğinin yolunu göstermişti. Sanatçıların ölümsüzlüğüne inanırım, tıpkı Hocam'ın ölmediği gibi. Eserleri yaşıyorsa, hala ondan ve Türk Tiyatrosuna olan katkılarından bahsediyorsak o hala bizimle demektir. Çünkü bizleri başıboşluktan alıp, sanata ve topluma faydalı şeyler yapmaya teşvik etti. Bizler gibi hala bu işle uğraşan bir sürü öğrencisi de var. Eserleri, öğrencileri, herşeyden önce ismi yaşadığı sürece yaşayacaktır sanatçı ve ölmeyecektir Hocam.

Ben Üstad'ın son öğrencilerindenim. Babamı 5 yaşımda kaybettim. Babam bana "Oğlum hayat bu, yalnız yaşayacaksın" deyip gitti. Hocam da "Sanat bu, yalnız yapacaksın" dedi ve gitti. İkisi de, bir yerlerde verdikleriyle ne yaptığımı izliyor diye düşünüyorum.

İkinize de lâyık olacağım... Mekânınız cennet olsun...