Ustam Hasan Nail Canat'ın yanında başladım tiyatroya. Öyle ki işe yaramaz, başıboş bir adamdım ben ve kültür merkezine bir adım bile atmamış, tiyatro, edebiyat nedir ilgilenmemiş bir adam. 21 yaşındaydım. Tesadüf eseri Altunizade Kültür Merkezi'ne girdim ve girdiğim günü yanında kurs görmeye başladım. Ne olduysa, havasını soluyunca oldu. Bir daha da bırakmadım paçasını. Çünkü yüreği güzeldi, sözü doğruydu. Etrafta sanatçıyım diye dolaşan dalkavuklara verilecek en doğru cevaptı o. Çünkü insan kazandı hep ve de kazandırdı. Olunması gereken bir örnekti adeta. İyi ki de tanıdım onu, iyi ki de ustam oldu. Allahıma şükürler olsun.

Vefat ettiği günün gündüzü yaşadığımız bir anımızı paylaşmak istiyorum. Bir yerden telefon geldi kendisine ve daha önce oynanmamış bir sahne programı istendi kendisinden. Karşı tarafın bu talebine hocam oynamadığı oyunu olmamasına rağmen 'Var tabi' diye cevap verdi. Bu cevabın üzerine karşı taraf oyunun ismini istedi. Haliyle ben kendimi tutamadım ve gülmeye başladım. O an hocamla göz göze geldik ve hocamın ağzından oyunun ismi çıktı 'Lacivert Gölgeli Adamlar'. Böyle bir oyun yoktu. Hocam telefonu kapadı, bana döndü ve vasiyeti buyurdu; 'Böyle bir oyun yaz' ve o oyun yazıldı. Hocam, söz tutuldu. Hala da biz tarafından oynanmakta, her sözümüzde her bakışımızda anıyoruz seni ve de anmaya devam edeceğiz. Allah senden razı olsun. Son çırağın seni asla unutmayacak.