Hasan Nail Canat; Allah O'ndan râzı olsun, iki üç kez görüştüm, fakat tiyatrosunu kaçırmamaya çalıştığım bir kardeşimizdi.

O'nda farkettiğim bir özellliğe vurgu yapmak istiyorum. Kişi, ardından rahmetle anılacak şekilde yapmalı yaptığı işi.

Hasan Nail Canat'ın farkettiğim özelliği içtenliği, samimiyeti idi. Samimiyet ve içtenlik tek yumurta ikizleridir. Ve herkeste yoktur. Bu iki özellik insandaki en önemli beş değerden ikisidir.

Bunları yazmanın ne önemi var? Önce bunun üzerinde duralım. Gençlerimiz görsün ki; hiç kimsenin iyi yönü görülmez, değildir. "Senin yeter ki harika bir yönün olsun, sen öldükten sonra bile o yönünle rahmetle anılırsın. Kötü yönün varsa, tabii ki onu da ananlar olacaktır" mesajını insanlığın bilinç altına ekmeliyiz.

Hasan Nail Canat tribünlere oynamadı... Kimseye yağ yakmadı... Her iktidara gelene "Ben sendenim" demedi...

Çok acı çektiği günler yaşadı, bunu farkediyordum. Müslümanlar, İslâm'a dönen sanatçıya nasıl sahip çıkacağını bilmedikleri için çekiyordu. Sancılı günlerin acısını. Buna rağmen içtenliğini hiç bozmadı...

Maskesi veya maskeleri yoktu.

Bir başka özelliği; çocuklarımıza emek verdi, kitaplar yazdı.

"Nur Dağındaki Çocuk" isimli kitabını okumuş, "beş on bin adet alıp ta bedava dağıtabilsem" diye düşünmüştüm.

Allah Rahmet Eylesin. Âmin.