Sanatçılar, sağlam toplumsal değerlerle, toplumun ihtiyaç duyduğu yeni olgular arasında dinamik bir ilişki kurmayı başardıkları oranda kalıcı ve değerli bir işlevi de üstlenmiş olurlar. Sözünü ettiğim kaçınılmaz olarak "devrimci" diye nitelememiz gereken duyarlılık, öncü sanatçının en belirgin niteliğidir. Böyle bir öne çıkışın hiç de kolay olmadığını, büyük fedakârlıkları ve adanmayı gerektirdiğini sanat tarihi bize sayısız örnekle anlatıyor.

Hasan Nail Canat ismi bu bakımdan tiyatro alanında kayda değer önemli bir tecrübeyi temsil ediyor. Bu tecrübe içinde şiir de var, "soytarı mı olacaksın?" diye soran babaya karşı isyan da, sanat ( ve dava ) aşkı uğruna katlanılan yoksulluk da var, yeni sözler söylemenin yol açtığı dışlamalar da. Evinden kaçıyor bir bakıma sanatçımız, ama bu evi âbad etmek için de elinden geleni yapıyor. Tiyatro oyunculuğunun çok da muteber sayılmadığı bir toplumsal kesimin içinden çıkarak, sanatçı sezgisiyle ve mümine özgü bir cehtle tiyatroyu İslami camiaya ( İslami camiayı da tiyatroya ) benimsetmeyi başarmış olan rahmetli Canat, tiyatronun halkla buluştuğu zeminlerde yüreklendirici bir örnek olarak her zaman hatırlanacak.