Hasan Nail Canat, halkıyla barışık aydın tipinin seçkin örneklerinden biri olarak yaşadı. Anadolu'yu karış karış dolaşarak kendi değerlerimizden beslenen bir tiyatro anlayışını yerleştirmeye çalıştı. Sinemanın, tiyatronun, çocuk edebiyatının yerli imkânlarını kullandı. Onun, dekor eksikliğine, maddi imkânsızlığa karşın, nasıl canla başla tek kişilik muhteşem bir tiyatrocu olduğunu izleyenler bilir.

Merhum sanatçımızın öncülüğü sanatıyla sınırlı değil elbette. O hayatını sanatından, sanatını hayatından; her ikisini halkından ayrı düşünmeyen bir halk adamıydı. "Okumuş çocuk"tu, ancak yakın tarihimizin kırılma dönemlerinde "okumuş çocuklar"ın düştüğü yanılgılara düşmedi. Sağduyuyla, samimiyetle, parmaklarını çıra yaparak aydınlık bir yol açtı.

21 Ekim 2004 tarihinde Ramazan ayında aramızdan ayrılan Hasan Nail Canat, vefatından 3-5 saat önce Üsküdar Belediyesi İftar Vapuru'nda 'Aynalar Yolumu Kesti' isimli son oyununu oynadı. Ben de Üstad Hasan Nail Canat'ın son oyununu orada izlemiştim. Vefat ettiği gece Üsküdar Belediyesi'nin hatıra defterine 'Bu gece çok güzel ve gizemli' diye yazmış. Bu güzel ve gizemli gecede Üstad Hasan Nail Canat'a son ödülünü vermek de bana nasip oldu. Hayatının 41 yılını, sanatıyla Türk halkına hizmet ederek yaşayan merhum Hasan Nail Canat'a Allah'tan rahmet diliyorum.

Ruhu şâd olsun. Mekânı cennet olsun.