Fenâfil ( aşk olmadan meşk olmaz) idi...
Fenâfil ( iki kalas, bir heves) idi...
Fenâfil empati idi...
Fenâfil replik idi...
Fenâfil tirad idi...
Fenâfil sahne tozu idi...
Fenâfil Büyük Doğu idi...
Fenâfil Dâvâ idi...
Fenâfil Üstad Necip Fazıl idi...
Fenâfil tiyatro idi...
Fenâfil radyo idi...
Fenâfil mikrofondu...
Fenâfil sahneydi...
Fenâfil perdeydi...
Fenâfil roldü...
Fenâfil Kayseri'ydi...
Fenâfil İstanbul'du...
Fenâfil Türkiye'ydi...
Fenâfil taklit idi...
Fenâfil sanattı...
Fenâfil işti, emekti, çileydi...
Fenâfil Yalnızlar Rıhtımı'ydı...
Fenâfil Moskof Sehpası'ydı...
Fenâfil Aynalar Yolumu Kesti idi...
Fenâfil turneydi...
Fenâfil hizmetti...
Fenâfil gençlik romanlarıydı...
Fenâfil daha iyi günlerin geleceğine güvendi...
Fenâfil arkadaşlıktı, dostluktu, gönüldaşlıktı...
Fenâfil sözdü...
Fenâfil özdü...
Fenâfil şiirdi, edebiyattı...
Fenâfil iz bırakmaktı...
Fenâfil yeni projelerdi...
Fenâfil yereldi, ulusaldı, evrenseldi...
Fenâfil ölümü yenmekti...
Fenâfil gençlikti...
Fenâfil yeni bir kuşaktı...
Fenâfil, ( Ustada kalırsa bu öksüz yapı / Onu sürdürmeyen çırak utansın ) idi...
Fenâfil suydu, ateşti, havaydı, topraktı...
Fenâfil, ( At ölür meydan kalır / Yiğit ölür şan kalır) idi...
Fenâfil millî idi, İslâmî idi, insanî idi...
Sevgililer Sevgilisi'ne kavuşmak idi...

Fenâfil, rahmetle anılmaktı...
Ve de hep rahmetle anıldı...

Fenâfil haktı,
Dünyâ ve âhirete birlikte baktı,
Sahnede sönmez bir ışık yaktı,
Ecel gelince yıldız gibi sonsuza aktı,
Ardında nice güzel ses, iz, yetim-öksüz öğrenci, evlat, torun bıraktı...

Maddeye değil Allah'a taptı.
Üstlendiği her rolü hakkıyla yaptı...
Levh-i Mahfuz'da yazılmış kitaptı...
Hem güldürdü, hem ağlattı...
Bilmediği yegâne şey hesaptı...

İsmi gibi Hasen'di,
Doğuştan tiyatrocu olmak gibi bir nîmete Nâil'di,
Sayısız hizmetten sonra Allah ve Resûlü'ne kavuşmak için âdetâ Can'at'tı...