Basiret sahibi dava adamı, içtenlikli şair, oynayan değil inandığını yaşayan tiyatrocu, vefalı bir eğitmen, tebessümü inşirah, yüreği güzel dost ve cana yakın ağabeyimdi Hasan Nail Canat...

İlk tanışma vesilemiz Üstad Necip Fazıl oldu merhum ağabeyimle. Ramazan 1997, Üsküdar. Gıyâben biliyorduk birbirimizi. Seyircilerin arasında olduğunu farketmemiştim. Engin bir tevâzuyla kulise gelip "Kaldırımlar"ı bestelememden dolayı tebrik ve teşvik etmişti beni. Ve eklemişti: "Üstad'ın bir fıkrasını anlatayım vaktiniz varsa. İki kadın oturmuş susuyorlarmış" dedi ve sustu. Hoş bir tebessümle yüzümdeki ifadeyi süzerken, nice sonra anladım fıkranın bittiğini...

Son karşılaşmamız yine Üsküdar'da oldu, yine Ramazan, 20 Ekim 2004, Üsküdar vapuru. Bu kez ben onu izlemek için oradaydım. Bahanemiz yine Üstad Necip Fazıl. "Aynalar Yolumu Kesti" oyununu sahnelemişti Hasan Nail Ağabey. Bu şiire yaptığım besteyi mırıldandım, bayram sonrasında buluşup birlikte bir program yapıp sahne almak üzere sözleştik. Olmadı...

Veren el alan elden üstündür Allah katında da, bizim nazarımızda da. Ve sen hep verdin güzel adam...

Ruhun şâd, mekânın Cennet olsun inşallah.