Üniversite yıllarımdı. Sanata olan düşkünlüğümden, hiçbir programı kaçırmak istemiyordum. İstanbul Fatih'te öğrenci yurdunda ikamet ettiğim için bunu başarabiliyordum. İlk tiyatro çalışmalarıma bu dönemde başladım. Ama bir eksikliğim vardı. Bana rehberlik edecek, beni yönlendirecek ve ufkumu açacak bir usta...

Vezneciler'de bir düğün salonunda tiyatro gösterisi olacağını duydum. Hem de camianın en ünlü isimlerinin rol alacağı bir tiyaro oyunu... KARA GECELER EFENDİM... Hasan Nail Canat ağabeyi ilk görüşüm o oldu. O ekiptekileri asla unutamam. Daha sonra bazı programlarda karşılaştık, tanıştık ve sohbet ettik. Sarıyer'de, Üsküdar'da dersler verdi. Ara sıra ziyaretine gittim. O sohbetlerde anladım Hasan ağabeyin ruh zenginliğini... Kimsenin ulaşamadığı yüreklere, nasıl ulaştığını... Her şeye rağmen insanlarda iz bırakabildiğini... Kısacası; bataklıkta en güzel gülleri nasıl yetiştirebildiğini...

Beyoğlu Kasımpaşa'da 10 yıl öğretmenlik yapmama rağmen, Ramazan çadırında bir defa sahne alabildik. O da Hasan ağabeyin sayesinde oldu. Geleneksel Gösteri Sanatlarımızdan olan Orta Oyunu'ndan bir örnek sergiledik. O kadar mutlu olmuştu ki, heyecanını yüzünden okumak mümkündü. Kavuklu oynadı ve birilerine mesajlarını iletti. Sadece Ramazan'da hatırlanmak, O'nu gerçekten üzüyordu. Yaratılanı Yaratan'dan ötürü sevdiği için, çok seviliyordu. Ama harcadığı emeğin karşılığını alamaması, yeni projeler üretmesine engel oluyordu. Üstüne üstlük, emek hırsızlarının: "Yeni projeler üretmiyorlar, kendilerini yenilemiyorlar, hâlâ yıllar öncesinin oyunlarını oynuyorlar" eleştirilerine maruz kalması, işin tuzu biberi oluyordu. Bunu özellikle kendi camiasında yaşaması, sanat hayatının en acı anları olsa gerek.

Hasan ağabeyciğim, iz bıraktığın kişilerden biri olma şerefine nail olduğum için çok gururluyum. Sevenlerinin gönlünde ilelebet yaşayacak ve eserlerinle yetişen yeni nesle yön vereceksin. Mekânın cennet olsun...