Hasan Ağabey ile ilk tanışmam 1996 yılında Beyaz Savaş dizisiyle oldu. Dizi setinde başlıyan ağabey-kardeş ilişkimiz zaman zaman kesilse de, onu sonsuz yolculuğuna uğurlayana dek devam etti.

Tüm meslektaşlarım çok iyi bilir, sette beklemekle geçen boş zamanları. Ne yapsanız, ne ile uğraşsanız o saatleri tüketmek ve beklemek çok ama çok sıkıcıdır. Ama Beyaz Savaş dizisinin setinde Usta ile bir karşılaşsak, 'ah bir boşluk yakalasak da sohbet etsek' dediğim anları hatırlıyorum bu satırları yazarken. Çünkü o andan itibaren durum farklılaşıyordu. Beklemek üzerine de, sabretmek üzerine de, sevmek ve sebat etmek üzerine üst üste anlatılan hikayelerle süren sohbet, asistanın 'Arda Bey sete buyrun' seslenişiyle nihayetleniyordu.

Vay be Usta! O günden beri 14 yıl geçmiş, sen gideli de 6 yıl oldu. Ama inan burada bir şey değişmedi. Hala bekliyoruz, hem de eskisinden daha da çok. Diziler doksan dakikaya çıktı, 120 dakika olması için tüm oyuncular dua ediyor! Şaka bir yana Hasan Ağabey, ne mutlu ki sana böyle güzel evlatlar, torunlar yetiştirmişsin. Seni ne unutuyorlar, ne de unutturuyorlar. Emeklerine, yüreklerine sağlık hepsinin. Ve son olarak Hasan Ağabey, yalnızlar rıhtımında yalnız değilsin. Tüm güzel insanlar birer birer orada toplanıyorsunuz. Işığınız ve rahmetiniz bol olsun. Dualarımız sizinle, nurlar içinde yatın.