Sevgili Hasan Nail Abi, seni yıllar evvel "İnsanlar ve Soytarılar"ı birlikte oynarken, "Yahu şimdiye dek hep dram, hep gözyaşı oynadık. Bu arada geriye dönüp bir baktım da, sahneye çıkarmadığımız İslam büyüğü de kalmamış" dediğinde tanımıştım. "Müslüman Tiyatro"nun bu şeklinden şikayet etmiş, komedinin güzellikleri ve anlatım tekniğinin üstünlüğü üzerine "Gülün Adı" filmindeki Filozof William (sen) ve talebesi Adso (ben) vâri bir sohbet yapmıştık.

O yaşta bir adamın böyle özveriyle ayağa kalkması, gelmesi, bizim gibi gençlerin saf ve temiz ideallerini paylaşması, bugünden bakıyorum da gerçekten bulunmaz bir temizlik, iffetmiş. Evet, iffet diyorum. Çünkü hayatın seni baştan çıkarmadığını gördüm. Onun dağdağasına karşı kendini, iffetini korudun. Bilmem ki bu "asli iffet" bugün kaçımızda vardır?

Tiyatro mesleğin ya da meşguliyetin değil, hayatındı; "Allah canımı sahnede alsın" diyordun, duân kabul oldu.

Sen, adına dünya denen bu derme çatma sahneden iffetinle son sahneni oynayıp çekildin. Biz ise rolümüzü hala düşe kalka oynamaya çabalamaktayız.

Ne diyeyim; darısı bizim de başımıza...

Allah'ın rahmeti, kulların sevgisi hep seninle olsun.

Kardeşin Altay Ünaltay