Hasan Nail Canat Ağabey, çocuk yaşlarımda kişiliğime mücadele ruhunu üfleyen ilk kişi oldu. Hayatımın ilk romanları olan Nur Dağındaki Çocuk ve Yaralı Serçe yeni bir uyanış ve diriliş iklimini sicim sicim yüreğime yağdırmıştı. Romanları öylesine doğal ve sürükleyiciydi ki, hemen o hikayenin kahramanı oluverirdiniz... Öyle ki Yaralı Serçe'nin devamı gelmeyince çocuk halimle kendim başlamıştım devamını yazmaya...

Yaralı Serçe'yi hiç unutmadım... Ve geçtiğimiz hafta Suriye'de Jarablus kentinde Hasan Nail Canat Ağabey'in Afganistan'daki Yaralı Serçe'sini Ebu Cebel adıyla, henüz 11 yaşında, bu sefer Suriye'de savaşırken buldum. O bilmedi ama ben onun acılı yüreğine "Yaralı Serçem" fısıltısıyla dokundum. Garip gelmiş garip giden bir dinin çocukları ne acıdır ki hala birer savaşçı... Değişen tek şey zaman ve coğrafya...

Kimi insanlar yaşamınızda önemli izler bırakıp giderler. Atılmış bir müstesna imzadır hayatınıza dokunuşları... Hasan Ağabey, şuurlarımıza üflediğin mücadele ruhu kıta kıta destanlar yazmaya devam ediyor... Ve eminim ki siz Yaralı Serçelerinizle, Kâbil'in, Bağdat'ın, Halep'in küçük şehitleriyle cennetin muazzez köşelerinde yeryüzünde oynayamadıkları çocukluk oyunlarını oynamaktasınız...

Sizi özledik... Saygılarımla...