Sizinle dünya hayatında ne yazık ki yalnızca bir kez aynı mekânı paylaşma fırsatı bulabildim sevgili Hasan Nail Ağabey...

'Mesleğin çömezi'ydim o günlerde, bu yüzden de ( kendisine "edep" diye habire pısırıklığın öğretildiği bir gençlik kitlesine özgü o geleneksel ürkeklikle ) dizinizin dibine doyasıya oturamadım, sizden ve bilgi birikiminizden lâyıkıyla istifade edemedim.

Ancak, 1990'ların başlarındaki o biricik karşılaşmamızda bile "Türk tiyatro-sinema dünyasının Ebuzer'i"yle karşılaştığımı çok iyi biliyordum.

Evet, aynen Sahabe Ebuzer gibi yaşadınız... Zulme karşı her zaman muhalif, her zaman öfke dolu ve her zaman ödünsüz... Bunun bedelini de "Kayserililiğe" hiç yakışmayan muhtelif sıkıntılarla çatır çatır ödediniz...

Sizi belki şahsen çok da yakından tanıyamadım; fakat bilesiniz ki meslek hayatınız boyunca attığınız her onurlu adımı dikkatle izledim.

Sahabe Ebuzer gibi yaşanmış bir ömrün sonunda, umarım ve dilerim ki mükâfat da Sahabe Ebuzer'inkine benzer olur. Yani, iyilere vaad edilen cennetin, hiç kimseye müdanâ edilmeyen o uçsuz bucaksız, yemyeşil, huzur veren çayırları...

Hatıranız önünde saygıyla eğiliyorum.