Bizim için Can'dı... Ağabeydi... Kendi belki bu detayları bilmezdi ama biz bilirdik. 1985 sonrası kitaplarının her birisinden alır ve okuturduk, gençlere!

Bir Küçük Osmancık Vardı, Nur Dağındaki Çocuk, Yaralı Serçe, Bir Avuç Ateş ve Gül Yarası en çok dikkatimizi çekenlerdi.

Konya'ya gelmişti... Tiyatroydu... Moskof Sehpası, bir dönem büyük izler bırakan bir çalışma olmuştu. Ne güzeldi.

Hasan Nail Canat'ın o dönemin yaşayan gündemine işaret ettiği eseriydi. Belki Konya Otogarı'ndaki ayak üstü konuşmalarda bile dünyanıza alıp bugünlere değin hep yüreğinizde tuttuğunuz ve sarıldığınızdı. O'nunla tanışmıştım. Ama bedenlerin tanışması değildi, önemli olan. O'nunla eserleriyle tanışmayı ve eserlerinde O'nu yaşamayı çok sevmiştim.

O bir gönül adamıydı. Şefkat ikliminin kendi dünyasındaki güzel parıldayışıydı. Sevgi dolu bir bakışı ve anlayışı vardı. O'nunla birkaç dakikalık sohbetinize sığacak çok şey vardı.

Hasan Nail Canat... Bir güzel adam... Hayata çok güzel eserler bıraktı, kendi gibi! Allah Cennetinde kavuştursun.