Yaktın da gittin yürekleri

Gönülleri kül ettin...

Çok sevdin çok sevildin

Bu dünyayı dar ettin...

Ne zaferler bıraktın, ne de yenilgiler

Senden yanaydı hep ıslak karanfiller.

Avuçlar açık kaldı, dudaklarda hep dua

Akın akın geldi fatihalar yasinler.

Sen gidince yürekten aktı kıpkırmızı kan

Gönüller bir an durdu akla geldi rahman

O gidiş ki öğretti manevi kâye yi

Binmek isteyenlere yol verdi durdu kervan.

Sanki gidişinle akıllar aldın da gittin

Dönülmez bir yola açıldın daldın da gittin

Bir tutam macerayı salıverdin de suya

Nice canları cananları vurdun da gittin.

Cevapsız kaldı sual açıldı deli kuyu

Çağırdın sonunda uyanılmaz uykuyu

Sabrınla salladın şu fani âlemi

Tutuklu yüreklere öğrettin bu duyguyu.

Bağrın da barındı hep yeşilbaşlı kubbeler

Bekliyorlardı seni saf saf sahabeler

Yüzlerde bıraktığın manası zor ifadeler

Ardında hep dua ve o ıslak karanfiller.

Bu şiiri değerli babam Hasan Nail CANAT’ın ardında bıraktığı gözü yaşlı öğrencilerine yazdım..

HALE (CANAT) CÜRGÜL